Zakładka „Płaskie warstwy DXF” kontroluje płaskie wzory DXF zapisywane dla części blaszanych. Nie ma ona wpływu na pliki DXF eksportowane z rysunków – przechodzą one przez translator DXF rysunków i zachowują własne ustawienia.
Wersja DXF
Ustawia wersję programu AutoCAD, dla której napisany jest plik DXF. Domyślnie ustawiona jest wersja R12, ponieważ jest to wersja akceptowana bez zastrzeżeń przez większość programów do cięcia i zagnieżdżania.
Tabela warstw
W tabeli wymieniono rodzaje geometrii, jakie może zawierać płaski wzór. Dla każdego z nich można ustawić nazwę warstwy, do której jest zapisywany, określić, czy jest w ogóle eksportowany, a także jego kolor, typ linii i grubość linii:
- Profil zewnętrzny i profile wewnętrzne
- Linie zginają się w górę i w dół
- Profile funkcji
- Centra narzędziowe
- Linie styczne
- Centra łukowe
- Linie rolkowe
- Alternatywna reprezentacja
Rodzaj i grubość linii są wyświetlane jako rysowane próbki, a nie nazwane, w kolorze danej warstwy. Dzięki temu wybierasz wzór, który widzisz, zamiast odróżniać „długa kreska potrójnie kropkowana” od „podwójna kreska potrójnie kropkowana” podczas czytania. Grubość linii jest ustawiana w milimetrach.
Przed ustawieniem grubości warto wiedzieć: grubość linii jest zapisywana w polu DXF, które istnieje dopiero od wersji AutoCAD 2000. W wersji R12 — domyślnej — nie ma miejsca w pliku na jej zapisanie, więc jeśli Twój komputer lub pakiet zagnieżdżania odczytuje grubości linii, wybierz nowszą wersję DXF.
Zazwyczaj powodem zmiany jest maszyna tnąca lub pakiet do zagnieżdżania, który oczekuje konkretnych nazw warstw, lub taki, który powinien otrzymać wyłącznie profil zewnętrzny i nic więcej.
Zanim przepuścisz przez maszynę dużą partię wydruku, sprawdź, czy pierwszy wygenerowany plik DXF jest zgodny z oczekiwaniami.